Soms blijf je tijdens het Bijbellezen hangen bij een bepaalde zin omdat het niet logisch lijkt. Of misschien maakt de Heilige Geest je ergens op attent? Dat had ik bij deze verzen uit Psalm 130
Psalm 130:3 en 4
3 Als U, HEERE, op de ongerechtigheden let, Heere, wie zal staande blijven?
4 Maar bij U is vergeving, opdat U gevreesd wordt.
Vooral dat laatste zinnetje bleef hangen: ‘Bij U is vergeving, opdat U gevreesd wordt.’
Ik dacht: is dat niet vreemd? Is het niet juist zo dat je, als er vergeving is, niet meer hoeft te vrezen? Misschien zou je eerder verwachten: ‘Bij U is vergelding, opdat U gevreesd wordt.’ Of: ‘Bij U is vergeving, opdat U geliefd en aanbeden wordt.’
Dus ik werd benieuwd wat de dichter hier eigenlijk bedoelt.