Lezen wat er staat, begrijpen wat er staat, doen wat er staat
De vorige keer schreef ik een overdenking over de verzen 3 en 4 van Psalm 150. Door een fout in de upload is er toen geen mail rondgestuurd. Wil je dat blog eerst lezen klik dan hier: Psalm 130:3 en 4. Toen zei ik al dat ik nog een keer terug wilde komen op deze psalm, want er zit nog veel meer in.
Psalm 130 is kort, acht verzen, maar er zit een mooie opbouw in. De dichter begint helemaal onderaan, in de diepte, en klimt daarna stap voor stap omhoog.
Soms blijf je tijdens het Bijbellezen hangen bij een bepaalde zin omdat het niet logisch lijkt. Of misschien maakt de Heilige Geest je ergens op attent? Dat had ik bij deze verzen uit Psalm 130
Psalm 130:3 en 4
3 Als U, HEERE, op de ongerechtigheden let, Heere, wie zal staande blijven?
4 Maar bij U is vergeving, opdat U gevreesd wordt.
Vooral dat laatste zinnetje bleef hangen: ‘Bij U is vergeving, opdat U gevreesd wordt.’
Ik dacht: is dat niet vreemd? Is het niet juist zo dat je, als er vergeving is, niet meer hoeft te vrezen? Misschien zou je eerder verwachten: ‘Bij U is vergelding, opdat U gevreesd wordt.’ Of: ‘Bij U is vergeving, opdat U geliefd en aanbeden wordt.’
Dus ik werd benieuwd wat de dichter hier eigenlijk bedoelt.
Ik las in mijn vakantie enkele keren de pastorale brieven van Paulus aan Timotheüs en aan Titus. Daarbij viel mij het woord godsvrucht op. Paulus gebruikt het in de eerste brief aan Timotheüs maar liefst zeven keer en in 2 Timotheüs en Titus komen we het ook tegen. Mijn interesse was gewekt.
Godsvrucht is de vertaling van het Griekse εὐσέβεια = eusebeia. Het kan worden vertaald als godsvrucht, godzaligheid, godvrezendheid, vroomheid, eerbied jegens God. Het draagt de gedachte in zich van de juiste eerbied, houding en toewijding tegenover God.
Wie verlangt er niet naar een Bijbel die verstaanbaar is en dichtbij komt? Een vertaling die niet moeilijk is of afstandelijk klinkt, maar die tot het hart spreekt? Daar is op zichzelf niets mis mee. Gods Woord is niet bedoeld als dode letter, maar als levend Woord.
Maar juist wanneer een vertaling ‘mooi’, ‘warm’ en ‘zalvend’ klinkt, moeten we extra opletten. Niet alles wat geestelijk klinkt, is ook Schriftgetrouw. De tekst zelf moet ons raken, niet de warme toevoegingen van de vertaler.
Daarom moeten we het hebben over The Passion Translation (TPT), de vertaling van Brian Simmons, die een groot publiek bereikt heeft. Deze vertaling beïnvloedt de lezers vooral door hoe zij de Bijbel laat klinken. Simmons maakt door zijn vertaling de Schrift emotioneler, charismatischer, triomfantelijker maar wijkt daarbij vaak af van de grondtekst.
In een vorig blog heb ik geschreven over de vijfvoudige bediening naar aanleiding van Efeze 4:11. Daar heb ik de vraag gesteld of de invulling die in de charismatische beweging aan dit schriftgedeelte geeft, wel klopt. Zijn er vijf bedieningen en zijn er dan nu nog apostelen? Mijn conclusie was dat dit gedeelte niet gaat over hiërarchie in de kerk maar over de opbouw van een lichaam. Apostelen hebben het fundament gelegd en de kerk van vandaag kent geen apostelen. Bovendien wees ik erop dat Paulus in Efeze 4:11 niet vijf maar vier bedieningen beschrijft als hij het heeft over apostelen, profeten, evangelisten, herders en leraars.
Efeze 4:11 (STV)
En Dezelfde heeft gegeven sommigen tot apostelen, en sommigen tot profeten, en sommigen tot evangelisten, en sommigen tot herders en leraars;
Bij “apostelen”, “profeten” en “evangelisten” gebruikt Paulus telkens een afzonderlijk lidwoordconstructie (τοὺς μὲν/δὲ). Maar bij “herders en leraars” gebeurt iets opvallends: daar koppelt hij beide woorden grammaticaal aan elkaar door ze één lidwoord te geven.
Daarmee is nog niet gezegd dat herders en leraars precies hetzelfde zijn. Dat zou te kort door de bocht zijn. Maar het is evenmin juist om ze helemaal los van elkaar te maken. De tekst suggereert een nauwere verbinding tussen herders en leraars dan tussen bijvoorbeeld apostelen en evangelisten.
In veel evangelische en charismatische kringen hoor je het tegenwoordig: de kerk moet terug naar de “vijfvoudige bediening”. De bedieningen waar het dan om gaat zijn die van apostelen, profeten, evangelisten, herders en leraars. Volgens sommigen kan de gemeente pas echt volwassen worden wanneer al deze bedieningen opnieuw functioneren zoals in de dagen van Handelingen.
“God sprak tot mij.”
“De Heere liet mij zien dat…”
“Ik had sterk de indruk dat God dit op mijn hart legde.”
Dit zijn uitspraken die ik in evangelische kringen regelmatig hoor. Soms worden ze met grote stelligheid gedaan. Maar bij doorvragen blijkt dat er geen hoorbare stem was, maar een innerlijke overtuiging, een gedachte, een indruk die men in het hart heeft ontvangen. Dat roept een belangrijke vraag op: hoe spreekt God eigenlijk? En hoe onderscheiden we het vaste spreken van God van onze eigen indrukken?
We kijken in deze studie naar de allerlaatste drie verzen van de Romeinenbrief. Paulus sluit zijn brief af met een prachtige lofprijzing, met een moeilijk woord ‘doxologie’ genoemd. Hij geeft daarmee alle eer aan God. In deze studie kijken we eerst naar het verschijnsel doxologie in het algemeen en andere lofprijzingen in het Nieuwe Testament. Daarna naar de verzen in Romeinen in het bijzonder.
Vier jaar geleden ben ik begonnen met deze studieserie over de Romeinenbrief. En nu ben ik toe aan de laatste verzen van het laatste hoofdstuk. Als je door de vakantie, de studie over de eerste 16 verzen van dit hoofdstuk hebt gemist, ga dan even terug en lees eerst deze studie:
Groeten, wensen en lofprijzing: Rom.16:1-16. Het is mooi en bemoedigend om te lezen hoe persoonlijk en warm deze groeten van Paulus zijn.
In de eerste 16 verzen begroette Paulus maar liefst 26 personen bij naam. In de verzen die nu volgen, geeft hij nog een laatste waarschuwing tegen mensen die tweedracht zaaien. En hij brengt groeten over van mensen die bij hem zijn.
Hij eindigt zijn brief met een doxologie, een lofrede op de heerlijkheid van God en Zijn plan voor de heidenen. Omdat daar nog zoveel over te zeggen is, bewaar ik de laatste drie verzen voor een volgende, laatste studie.
We beginnen aan het laatste hoofdstuk van de Romeinenbrief. Het is een hoofdstuk vol met namen en afsluitende woorden. Maar niet afhaken alsjeblieft, want dit is een prachtig hoofdstuk waar we het hart van Paulus zien. We zien zijn liefde en waardering voor mensen, zijn erkenning van hun inzet, en zijn verbondenheid met broeders én zusters.
Paulus groet vele gelovigen in Rome en noemt in deze verzen maar liefst 26 personen bij naam. Van velen noemt hij niet alleen de naam maar benoemt ook een karaktereigenschap, geeft een compliment of beschrijft wat hen samenbindt.
Hoewel Paulus de gemeente in Rome niet had gesticht en er nooit geweest was, is deze lijst met groeten de langste die we van Paulus hebben.
“Toen Jezus de avondmaalsbeker met wijn aan Zijn discipelen aanbood, hebben zij direct gedacht aan de beker die een bruidegom aan zijn toekomstige bruid aanbood. Dronk ze die beker, dan stemde ze in met het huwelijksaanzoek.”
Deze claim hoorde ik afgelopen zondag tijdens een preek over Mattheus 26:26-30. De gedachte is gebaseerd op de symboliek van de zogenoemde ‘Galilese bruiloft’. Volgens deze theorie zou het sluiten van huwelijken in Galilea op allerlei bijzondere manieren verweven zijn in de tekst van het Nieuwe Testament. De gelijkenissen van de Here Jezus, maar ook zijn directe uitspraken en veel profetieën worden dan gelezen met deze ‘Galilese bruiloft’ in het achterhoofd. Een aantal parallellen die men trekt zijn:
Paulus wil graag met de volle zegen van het evangelie naar Rome komen. Hij was dit al eerder van plan geweest, maar tot nu toe was dit niet gelukt. Nu wil hij via Rome naar Spanje reizen. Hij kan dan de gelovigen in Rome ontmoeten, van hun gezelschap genieten en door hen verder op weg geholpen worden. Maar hij wil eerst nog een taak volbrengen in Jeruzalem.
In deze studie zal ik eerst de bijbeltekst bespreken. Paulus licht in de verzen 25-29 zijn plannen toe en in de verzen 30-33 vraagt hij om gebed.
Daarna kijken we of de plannen van Paulus en zijn verwachtingen uitgekomen zijn. Hoe is zijn bezoek aan Jeruzalem afgelopen? Is het gebed waartoe hij opriep, verhoord? Is hij naar Rome gekomen en wat is er terecht gekomen van zijn plan om naar Spanje te reizen?